POWRÓT DO TAJEMNICZEGO OGRODU
Występują
Muzyka
Zdjęcia
Scenariusz
Na podstawie postaci z powieści "Tajemniczy ogród" Frances Hodgson Burnett
Reżyseria
POSIADŁOŚĆ MISSELTHWAITE, YORKSHIRE, ANGLIA, 1946 ROK
Chodźcie na lekcje!
Szybciej, Debra!
Proszę.
Wszystko sprawdziłam, Lady Mary. Jeszcze coś?
Nie, Marto. Podałam swój adres.
Wszystko ustalone.
Marto, jutro ty tu usiądziesz.
Misselthwaite należy do ciebie.
Będę się starała. Proszę się nie martwić.
Nie martwię się.
Tylko tobie mogę powierzyć nasze sieroty.
Dziękuję.
Będzie nam pani brakowało.
Jeszcze coś.
Proszę ze mną.
Zostawiam ci również to.
- Ojej! - Tylko tobie mogę go powierzyć.
- Jest pani pewna? - Całkowicie.
Twój brat przywrócił ten ogród do życia.
Nie jestem Dickonem, ale zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Zawsze mnie dziwiło, jak pani może odnależć drzwi.
Wystarczy mieć klucz.
- Jedz jarzyny, Doris. - Tak, Lady Mary.
Jesteś grzeczna. Stephen, opiekuj się nimi.
- Tak, Lady Mary. - Dobry chłopak.
- Jak się czujesz, Penelope? - O wiele lepiej.
- Z każdym dniem jest lepiej. - To cudownie.
Bądź dobrej myśli. Załatwię ci operację w Ameryce.
Szczęśliwej podróży.
Do widzenia, Lady Mary!
Marto...
Panno Sowerby. Zje pani z nami kolację?
Nie dziś, Toby. Mam masę zajęć.
Dobrze, panno Sowerby. Zostawię dla pani coś ciepłego.
Jestem tą samą Martą, co kiedyś.
Pod nieobecność Ledy Mary jesteś tu panią.
- Marto! Co w ciebie wstąpiło? - Nie mogę znaleźć drzwi do ogrodu.
- Lady Mary ci ich nie pokazała? - Owszem, ale ich nie widzę.
- Bądź tak dobry i pokaż, gdzie są. - Sam nie wiem.
Lady Mary codziennie mnie wpuszczała.
- Skaleczyłaś się. - To nic groźnego.
Co mam zrobić, jeśli nie mogę znaleźć drzwi?
Nie przejmuj się, znajdziesz je. Przecież masz klucz.
Dotąd mi nie pomógł.
Odsunęłam bluszcz w tym samym miejscu, co Lady Mary, ale tam nie ma drzwi.
Napijmy się herbaty. Spróbujemy jutro.
Do jutra nic się nie zmieni. Drzwi tu były. Zapamiętałam miejsce.
Co zrobimy?
Lady Mary poleciła mi dbać o ogród.
Wezwij kamieniarza.
Jutro.
Siostry Miłosierdzia, sierociniec
ALEXANDRIA, WIRGINIA, MIESIĄC PÓŹNIEJ
Witamy u Sióstr Miłosierdzia, Lady Mary.
- Miło mi. - Proszę wejść.
Witam.
Chętnie weźmiemy udział w programie wymiany.
Chodźcie, dzieci!
Szybciutko!
To jest Lady Mary Craven,
żona nowego brytyjskiego ambasadora w Stanach Zjednoczonych.
Ma dla nas ciekawą propozycję. Lady Mary...
Dziękuję.
Nie będę mówiła zbyt długo.
Przyjechałam zapytać, czy jedno z was chciałoby przeżyć wielką przygodę.
W moim kraju też wiele dzieci straciło na wojnie rodziców.
Program wymiany sierot ma na celu pomoc potrzebującym
w przyjeździe do Ameryki na leczenie,
którego nie można przeprowadzić w Anglii.
Czy któreś z was chciałoby przez rok mieszkać w angielskiej wsi?
Aż tyle?
Nie wiem, jak wybrać jedno z was.
Wracajcie do zabawy.
Muszę dobrze wybrać. Mogę porozmawiać z każdym z osobna?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Piękne róże. - Kim pani jest?
Mary Craven.
- Jak ty się nazywasz? - Lizzie Buscana.
Przejdziemy się?
Nie gniewa się pani, że nie przyszłam posłuchać?
Ani trochę. To nie było obowiązkowe. A dlaczego nie przyszłaś?
Na różach są mszyce, a nie mam żadnego środka.
- Muszę je zbierać palcami. - Nie masz rękawiczek?
Pokaż.
Biedne dłonie. Pewnie bardzo kochasz te róże.
Pani ma dłonie ogrodniczki, tak jak moja mama.
Kiedy żyła.
- Ma pani ogród? - Tak.
Bardzo mi go brak. Kiedyś nazywaliśmy go tajemniczym ogrodem.
Przeżywaliśmy tam różne przygody.
My też mieliśmy ogród, ale nie do zabawy.
Uprawialiśmy warzywa dla restauracji na Manhattanie.
To był najlepszy warzywnik w Brooklynie.
Jaki jest pani tajemniczy ogród?
Nie wiem, jak go opisać. Nigdy nie umiałam.
Ściśle rzecz biorąc, nie jest to ogród.
Można by go nazwać dziecięcym ogrodem.
Opowiesz o swoim ogrodzie w Brooklynie?
Proszę pani!
Mieliśmy mnóstwo pomidorów, cukinii, sałaty i szklarniowych truskawek.
Imponujące. Truskawki są trudne w uprawie, zwłaszcza w szklarni.
Nie dla mnie. Mam nos ogrodnika.
- Chyba ręce? - Przecież wiem. Mama mówiła...
Co?
Źe mam nos ogrodnika, bo był ubrudzony ziemią.
Często czołgałam się po ziemi.
Na pewno ci jej brak.
Rodzice lecieli do San Diego.
Tata był w szkole oficerskiej marynarki.
Samolot się rozbił.
Tatuś nie zginął na wojnie.
Wiem, co czujesz.
Kiedy byłam dziewczynką w twoim wieku,
przyjechałam do Misselthwaite z Indii.
Też wtedy straciłam rodziców.
- Naprawdę? - Umarli w wyniku epidemii.
Miała mnie wychowywać daleka krewna, w odległym kraju zwanym Anglią.
Nie chciałam jechać. Byłam przerażona.
Tymczasem odnalazłam najlepsze miejsce na ziemi.
Poczułam się jak w domu. Ty też możesz się tak poczuć.
Musiałabym zostawić róże mamy.
U mnie będą bezpieczne. Przesadzę je w najlepsze miejsce w moim ogrodzie.
Słowo?
Słowo.
Lizzie pojedzie do Misselthwaite. Będzie pod dobrą opieką.
Do widzenia.
Lady Mary!
To jest Amerykańska Piękność. Mama uprawiała je przed domem.
Wzięłam sadzonkę z najlepszego krzaka.
Wieczorem będzie kolacja w domu ambasadora.
- Mogę wpiąć tę piękną różę we włosy? - Proszę bardzo.
Dziękuję. Do widzenia, Lizzie.
- Mam nadzieję, że wieczór był udany. - Bardzo. Dziękuję.
Najgorsze w tej pracy są oficjalne kolacje.
Myślałem, że oni w ogóle nie wyjdą.
Jesteś zamyślona, Mary.
Przeżyłam coś niezwykłego.
Spotkałam kogoś, kogo nie widzieliśmy od wielu lat.
- Kogo? - Rudzika.
Jesteś przepracowana.
Śpiewał tak samo. Nie zapomniałabym jego pieśni.
Nie patrz na mnie tak, jakbym postradała zmysły.
Przypomniałam sobie pierwsze spotkanie z rudzikiem,
w tajemniczym ogrodzie.
Dla mnie wszystkie rudziki śpiewają i wyglądają tak samo.
Wątpię, czy ty je odróżnisz.
Nawet, jeśli mi się to przywidziało,
poznałam bardzo interesującą dziewczynkę.
Zgodziła się jechać do Misselthwaite.
Niestety jest inna niż te, których zwykle szukamy.
Co z nią nie tak? Jest Amerykanką? Tu nie ma innych.
Chyba jest nieco uparta.
Myślisz, że pochopnie się decyduję?
Penelope spędzi tu rok,
a tej dziewczynce może nie spodobać się w Misselthwaite.
Znasz się na dzieciach. Kieruj się sercem, Mary. Ono cię nie zawiedzie.
Zawsze słucham jego głosu. A zatem... postanowione.
- Pójdziemy na górę? - Tak.
Dziękuję wam wszystkim. Zawdzięczamy wam udane przyjęcie.
- Dziękujemy pani. - Jutro pośpimy dłużej.
Dziękuję. Dobranoc.
Przypomniałaś mi o czymś. Cały dzień go noszę. To telegram z Anglii.
- Od Marty. - Coś się stało?
Założyła nowe drzwi do tajemniczego ogrodu.
Co?
Wobec trudności w korzystaniu z istniejących,
zamontowałam bardziej praktyczne drzwi.
Nie miałam wyboru. Mam nadzieję, że pani zrozumie.
- Nie może odnaleźć drzwi. - Ma klucz?
Tak. Naturalnie. Nie rozumiesz? To nic nie dało.
Ona nie może otworzyć drzwi. Biedna Marta.
Postąpiła słusznie. Nie miała wyboru.
Gdybym wiedziała, dlaczego...
Czy to coś we mnie?
Któż to zgadnie?
Cóż, stało się.
Misselthwaite!
Dobry wieczór, panienko. Wezmę walizkę.
Oto i ona, panno Sowerby. Elizabeth Buscana, prosto z Ameryki.
- Witam. - Mam na imię Lizzie. Lizzie Buscana.
Przespała większość drogi z Londynu. Chyba już doszła do siebie.
Jak minęła ci podróż?
Dużo czytałam, a w samolocie
stewardessa nauczyła mnie grać w warcaby.
Już późno.
Jedźmy do domu w Misselthwaite i połóżmy się spać. Zgoda?
Jesteśmy na miejscu. Wejdź, bo zmarzniesz.
Jesteś wyczerpana podróżą, choć sama o tym nie wiesz.
Kiedy zobaczę tajemniczy ogród?
- Lady Mary opowiadała ci o nim? - Trochę.
- Co mówiła? - Źe to dziecięcy ogród.
Tak. Można go tak określić.
Kiedy go zobaczę?
W niedzielę. Wtedy wpuszczamy tam dzieci. Wejdźmy do domu.
Dlaczego tu nie ma elektrycznego oświetlenia?
Jest, ale nie trzeba go włączać, żeby wejść po schodach.
Tu, w Misselthwaite, oszczędzamy każdy grosz.
Lady Mary nie jest bogata?
Mamy na utrzymaniu trzydzieścioro dzieci, a to sporo kosztuje.
To twój pokój.
- Mam nadzieję, że ci się podoba. - Pani żartuje?
To najpiękniejszy pokój, jaki widziałam.
Lady Mary mieszkała w nim,
kiedy pierwszy raz przyjechała do Misselthwaite.
Prosiła, żebym ci go dała.
Dobrze, że przywiozłaś wełnianą koszulę. Ranki bywają chłodne.
Niewiele mamy atrakcji, Lizzie, ale postaramy się, żeby było ci tu dobrze.
Muszę czekać do niedzieli?
- Na co? - Źeby zobaczyć ogród.
Wpuszczamy tam dzieci w niedzielę po kościele,
na herbatę i lekcję dobrych manier.
Wpuszczamy?
Tak, Lizzie. W Misselthwaite trzeba przestrzegać pewnych zasad.
- Ale... - Dość już pytań. Kładź się do łóżka.
Wyśpij się, bo wstajemy z pianiem koguta.
Zobaczymy się rano.
Dobranoc, moja droga.
To jest Lizzie. Zjedz owsiankę.
- Owsiankę? - Rozgrzeje cię.
Dzień dobry.
- Jeszcze szklanka mleka. - Dzień dobry, Lizzie.
Wezmę łyżkę. Chodź.
Dzieci, przywitajcie się z Lizzie Buscaną.
- Dzień dobry, Lizzie. - Dzień dobry.
Tu jest miejsce, obok Geraldine. Weź łyżkę.
Pamiętajcie, że nie wolno rozmawiać przy stole.
Cześć.
- Przywiozłaś z Ameryki fajki? - Ty palisz?
Nie, ale we wsi są warte majątek. Przywiozłaś?
- Nie. - Szkoda.
Sowa nas pilnuje. Pogadamy później.
Lizzie, umiesz grać w baseball?
Jasne. Jestem z Brooklynu, a Dodgersi to mistrzowie świata.
Nauczysz mnie grać?
Jestem dobry w krykiecie, ale chcę zostać zawodowym baseballistą.
- Dobrze. Jak się nazywasz? - Stephen Brinkie.
Masz piłkę i kij?
Do krykieta. Mogą być piłeczki tenisowe?
Pewnie.
Najlepsze życzenia urodzinowe, Dickon.
Jak można być takim nieostrożnym!
Uważaj, Jankesko!
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam. Panna Sowerby pomyślałaby, że ją szpieguję.
- A nie szpiegujesz? - Nie. Chciałam zobaczyć ogród.
Innym razem mi powiesz, bo śpieszę się na lekcje.
Hipoteza wyzwania i odpowiedzi profesora Toynbee'ego może być słuszna,
ale pozostaje pytanie, czy cywilizacje są naprawdę konieczne.
Jeśli tak, do dlaczego każda z nich upada?
Myślisz, że twoje uwagi należy traktować
równie poważnie jak argumenty profesora Toynbee'ego?
A czemu nie? Dlatego, że jestem sierotą?
Nie chodzi o twój los, Eglinton, lecz o argumenty.
Wypowiadasz twierdzenia, a nie argumenty.
Profesor Toynbee popiera swe stwierdzenia
niezbitymi dowodami opartymi na danych historycznych.
Ty nie przedstawiasz żadnych dowodów,
zatem za twoimi argumentami stoi jedynie siła głosu.
Czy gdybym wyszukał dowody historyczne,
potraktowałby pan moje argumenty poważnie?
Zbadałbym te dowody pod kątem siły przekonywania.
Dopiero wówczas wziąłbym twoje argumenty pod uwagę.
Dobrze. Napiszę esej, w którym zawrę
swoje racje i wykażę, że profesor Toynbee się myli.
Coś takiego! Ledwo usiadłem do pracy. Cześć.
- Co piszesz? Wiersz? - Nie. Esej dla doktora Snoodgrassa.
Chcesz udowodnić, że jesteś mądrzejszy niż profesor jakiś tam.
Jeśli pozwolisz...
Kocham deszcz.
Czy to nowe drzwi do tajemniczego ogrodu?
Tak. Dlaczego pytasz?
Z ciekawości.
Dlaczego nazywają ten ogród tajemniczym?
Dobre pytanie. Nie jest już tajemniczy. Dla mnie to święty ogród.
Święty?
Poczekaj do niedzieli, to zrozumiesz. Tam jest gorzej niż w kościele.
Będę musiał wszystko przepisać.
Dlaczego wolno tam chodzić tylko w niedziele?
- Daj mi spokój! - Jak chcesz.
Mamo, pomóż mi!
Tu są drzwi!
Ten ogród umiera.
Cześć, maleństwo.
Nie bój się.
- Dziękuję za piękne kazanie. - Miło było panią widzieć.
Dzieci, dziś nauczymy się właściwego zachowania przy piciu herbaty.
Były tam. Pamiętam.
A może tam?
Weźcie na kolana naczynia i sztućce. Nie dzwońcie nimi.
Mamy tu talerz, spodek, filiżankę,
łyżeczkę do herbaty, widelec do ciasta i nożyk.
- Sowa ma na ciebie oko. - Cisza! Uważajcie.
Siedząc obok innych chcemy, by czuli się swobodnie.
Nie!
Lizzie, nie wolno dotykać kwiatów. Ogród jest bardzo wrażliwy.
Przepraszam.
Po drugie, uważamy, by się nie oblać.
Rozwijamy serwetkę - właśnie tak i robimy stolik z kolan.
Uważajcie.
Widzisz? Święty ogród. Oddaj mu pokłon w milczeniu.
To nie było śmieszne.
Czym się przejmujesz? Wszystko kiedyś umrze.
Zejdź na ziemię i choć raz przestań się wymądrzać.
A ty nie udawaj, że ci na nas zależy.
Wrócisz do domu i nigdy tu nie wrócisz.
Chcesz zwrócić na siebie uwagę.
Odwołaj to, bo ci zetrę z twarzy ten głupi uśmieszek!
- Lizzie, usiądź! - Spróbuj, Miss Ameryko!
Jak mogłaś?! Natychmiast opuść ogród.
Cały tydzień będziesz miała dyżury przy zmywaniu.
Marsz do swojego pokoju!
To nie jej wina. Robert był niemiły.
Czy to prawda?
Byłem wobec niej szczery. Prawda w oczy kole.
Oboje do swoich pokoi! Marsz!
Na co czekasz?
Nie chcę iść razem z nią.
Odmaszerować!
Macie przykład, jak nie należy się zachowywać,
możemy więc kontynuować lekcję dobrych manier.
Dziękuję, panno Sowerby. Uwaga, dzieci.
Mogę wejść?
Tak.
Przyszłam sprawdzić, jak się czujesz.
Dziękuję.
- Pewnie bardzo tęsknisz za Ameryką? - Tak, ale tu mi się podoba.
Chciałabym pojechać do Ameryki
i zostać gwiazdą filmową w Hollywood.
Gdybym tam kogoś znała, uciekłabym
i ukryła się na statku, który płynie do Nowego Jorku.
- Obie mogłybyśmy zostać gwiazdami. - Chcę być architektką krajobrazu.
Co dzieje się z tym ogrodem?
To oczywiste. Cierpi na jakąś chorobę.
Może tak, a może nie.
Dochowasz tajemnicy?
Jasne. Nikt jej ze mnie nie wyciągnie.
- Zakradłam się tam wczorajszej nocy. - Naprawdę?
Zauważyłam coś dziwnego.
Tam były drzwi. Nie te brzydkie, nowe.
Prawdziwe drzwi do ogrodu. Były zamknięte na klucz.
Od zewnątrz zasłaniał je bluszcz.
Dziś nie było ich widać również od środka.
Podobno to czarodziejskie drzwi, ale ja nie wierzę w czary.
Czary?
Aby znaleźć drzwi, trzeba mieć klucz.
Ty je znalazłaś bez klucza, a więc to żadne czary.
- Jaki klucz? - Do Tajemniczego Ogrodu. Sowa go ma.
Trzyma go w gabinecie Lady Mary. W biurku.
- Skąd wiesz? - Miałam okazję trochę tam poszperać.
Podobno jeśli masz klucz i otworzysz nim drzwi,
poznasz tajemnice ogrodu, takie tam...
Lizzie, jesteś tam?
Tak, panno Sowerby.
Zamknij drzwi.
Cóż... Nie wiem, co w ciebie wstąpiło,
ale twoje zachowanie mnie przeraża.
- Przepraszam. - Tylko tyle masz mi do powiedzenia?
Robert powiedział, że ogród umiera i głupio się przy tym uśmiechał.
Nie mogłam mu tego darować.
Nie musisz się troszczyć o ogród. Will stara się, jak może.
Wiem, ale mogłabym pomóc.
Najlepiej pomożesz mi, przestrzegając zasad,
które obowiązują w Misselthwaite.
- Tak, proszę pani. - Zasady to zasady.
Nie mogę robić wyjątków.
W przeciwnym razie w ogóle nie mielibyśmy dyscypliny. Rozumiesz?
- Tak. - To dobrze.
Za pół godziny masz być w kuchni.
Niewiele brakowało. Sowa obdarłaby nas obie ze skóry.
Nie nazywaj jej tak. Nie przy mnie.
Nie broń jej po tym, jak cię ukarała.
Zasłużyłam. Panna Sowerby jest surowa, ale sprawiedliwa.
Niech będzie "panna Sowerby".
Dobrze.
Proszę!
Panna Buscana!
- Nie powinnaś leżeć w łóżku? - Mam jeszcze kilka minut.
- Chcesz o czymś porozmawiać? - Jeśli pan też ma kilka minut.
Usiądź.
Czym mogę ci służyć?
Stephen powiedział, że pan jest nie tylko nauczycielem,
ale i duchownym. Czy to prawda?
Jestem doktorem teologii z Uniwersytetu w Oksfordzie.
Kiedy wybuchła wojna, przyjechałem do Misselthwaite uczyć sieroty.
Odróżnia pan dobro od zła? Zna się pan na tym?
Mam ogólną wiedzę na ten temat.
Jeżeli ktoś czuje, że musi zrobić coś, czego mu nie wolno,
czy powinien to zrobić?
Na podstawie lat studiów i doświadczenia...
powiedziałbym, że to zależy.
- Mogę zadać kilka pomocniczych pytań? - Pewnie.
- Czy to jest sprzeczne z prawem? - Nie.
Czy wyrządzi szkodę komuś lub jego własności?
Nie.
Czy będzie to dobre dla kogoś poza tobą?
Chyba tak.
W takim razie zaufaj swemu sumieniu i pozwól mu się prowadzić.
To wszystko?
- Powiesz mi, o co chodzi? - Nie.
Tak myślałem. Skoro nie znam szczegółów, to wszystko.
Dziękuję.
Nie ma o czym mówić.
Ci, którzy tu wchodzicie, porzućcie nadzieję.
Zgaś światło, Robercie. Od godziny jest cisza nocna.
Źegnaj, pani.
Doprawdy. Rano sobie porozmawiamy. Śpij dobrze.
Dziękuję, panie lisku.
Witam.
Co się dzieje z ogrodem? O co chodzi? Co mam zrobić?
Pamięci Dickona Sowerby'ego, który oddał życie za ojczyznę
i poświęcił je temu ogrodowi, ptakom, zwierzętom
i wszystkim, którzy go znali.
Nie jestem Dickonen Sowerbym.
On był bohaterem, a ja jestem tylko sierotą z Brooklynu.
Nie uratuję ogrodu.
Pożar!
Robert!
Otwórz okno!
- Dobra robota. - Co się tu stało?
- Niestety wywołałem pożar. - Nikt nie ucierpiał?
Nie. Jesteśmy cali i zdrowi.
Dzięki Bogu. Strach pomyśleć, co mogło się stać.
Cały dom mógł spłonąć.
Ten klucz był w biurku, w gabinecie Lady Mary. Co on tu robi?
Ja go zabrałem.
- Po co przyszłaś? - Sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Idź na dół i dołącz do reszty dzieci.
Dobrze.
- Zabrałeś klucz z gabinetu, Stephen? - Tak.
- Idź do pozostałych. - Dobrze.
Jak doszło do pożaru?
To moja wina. Czytałem Byrona przy świecy.
Prawdopodobnie usnąłem i przewróciłem świecę.
Lizzie ugasiła ogień. Ona i Stephen.
To dobrze. Za to jestem im wdzięczna.
Rozumiem, dlaczego on jest ubrany, ale ty?
Dlaczego właśnie ty wszczęłaś alarm?
Byłam w tajemniczym ogrodzie. Wracając, zobaczyłam w oknie ogień.
Po co tam poszłaś?
Źeby się rozejrzeć. Chciałam się dowiedzieć, co się z nim dzieje.
- Rozumiem. Dowiedziałaś się? - Nie.
Robert, zejdź na dół.
Powiedz Toby i pozostałym, że dzieci mogą iść spać.
Lizzie, ty pójdziesz ze mną.
Tylko nie kłam, bo cię zaraz odeślę do Ameryki. Rozumiemy się?
Tak, proszę pani.
- Czy powiedziałaś prawdę o pożarze? - Tak.
Dobrze. Załóżmy, że tak. Powróćmy do klucza.
Czy Stephen go zabrał?
Nie. On nic nie wiedział. Tylko wziął na siebie winę.
Pozwoliłaś mu na to?
Jeżeli powiem dlaczego, wpędzę kogoś w kłopoty.
Geraldine stała za tobą. Dawała ci sygnały?
- Nie zwalam winy na kogoś innego. - Wiem. Na litość boską, mów prawdę.
Kręciła głową, żebym się nie przyznawała.
Byłam zmieszana.
Skąd wiedziałaś, gdzie on jest?
Klucz! Grzebałaś po szufladach i za książkami?
Geraldine powiedziała mi, gdzie jest.
Rozumiem.
Uzbrojona w tę wiedzę, postanowiłaś go ukraść.
Chciałam go tylko pożyczyć na parę godzin.
Odłożyłabym go na miejsce, gdyby Robert nie wywołał pożaru.
Może w Ameryce to jest "pożyczanie", ale w Yorkshire nazywamy to kradzieżą.
Muszę przyznać, że jestem wstrząśnięta.
Wstrząśnięta i rozczarowana.
W życiu nic nie ukradłam.
Do teraz.
Mama i tata uczyli mnie, żebym była uczciwa.
Oni też nazwaliby to kradzieżą. To była kradzież.
Usiądź, dziecko.
- Po co był ci klucz? - Źeby otworzyć drugie drzwi.
- Jakie drzwi? - Te pod bluszczem.
Mów dalej.
Nie pierwszy raz zakradłam się nocą do ogrodu. Byłam tam już wcześniej.
Wchodziłam nad pani nowymi drzwiami.
Usłyszałam przez okno śpiew rudzika.
Myślałam, że prowadzi mnie do ogrodu.
Wiatr brzmiał jak muzyka. Jak flet.
- Jak fletnia. - Słyszała ją pani?
Dawno temu, kiedy żył mój brat, Dickon.
Kiedy poszłaś tam z kluczem, co się stało?
Na zewnątrz stał lisek i zaprowadził mnie do drzwi.
Kiedy przez nie przeszłam, podeszły do mnie wszystkie
zwierzęta i ptaki i siedziały ze mną przy fontannie.
Jakby chciały, żebym coś zrobiła, ale ja nie wiedziałam co.
- Zwierzęta do ciebie podeszły? - Tak.
Ptaki, króliki, sarenka, lisek i dwa puszyste stworzenia,
jakich jeszcze nie widziałam.
- Jeże. - Trafna nazwa.
Dickon najbardziej lubił jeże.
Proszę pani...
Przepraszam za cały kłopot. Bardzo mi przykro.
Powinna mnie pani odesłać do Ameryki.
Nie zasługuję, żeby tu być.
Wstań, Lizzie.
- Myślę, że klucz należy się tobie. - Nie. Jest pod pani opieką.
Powierzono mi go,
ale to była pomyłka.
Klucz dostanie sierota zza oceanu.
Poprzednio należał do innej sieroty zza innego oceanu.
Odgadłabym to wcześniej, gdybym nie była taka tępa.
Nie jestem taka jak Lady Mary.
Jesteś do niej bardziej podobna, niż myślisz.
Dzień dobry. Wcześnie dziś wstałeś, Lawrence.
Był posłaniec z Londynu. To od Lady Mary.
Napisane, że pilne, więc przywożę.
Dziękuję, Lawrence.
- Sam ugasiłbym ogień. - Jak? Czytając mu wiersze?
- Spokojnie. Robię sobie zgrywy. - Zgrywy?
Tak mówimy w Brooklynie.
Co Amerykanie zrobili z językiem angielskim...
- Też chciałeś się zakraść do ogrodu. - Nie.
- Ale usnąłeś. - Skąd te dziwne pomysły?
Pierwszej nocy widziałam, jak ktoś tam idzie.
Księżyc jasno świecił, tak samo jak wczoraj. To byłeś ty?
- Nie powiedziałaś Sowerby? - Masz mnie za kapusia?
Po co tam poszedłeś?
- Skończyłaś? - Tak, przed chwilą.
Chodź.
Rozerwij papier.
To sadzonka z krzewu róży mojej mamy.
Jest też list od Lady Mary.
Droga Lizzie! To jest sadzonka z krzewu Amerykańskiej Piękności.
Nie musisz czytać głośno, list jest zaadresowany do ciebie.
Chcę czytać głośno.
Niestety, mimo największych starań, krzew się nie przyjął i uschnął.
Zdołałam uratować jedną sadzonkę i przesyłam ją z życzeniem,
by przetrwała podróż.
Ściskam, Mary Craven.
Mogę ją zasadzić jeszcze przed lekcjami?
- W Tajemniczym Ogrodzie? - Mogę?
Jesteś opiekunką klucza i decyzja należy do ciebie.
Głupio się zachowałeś. To było miłe, ale głupie.
Chciałem cię chronić. Mam nadzieję, że się nie gniewasz.
Skąd! Tylko rodzice zrobili dla mnie coś podobnego.
Lizzie, będziesz moją sympatią?
Sympatią?
- Tak. Amerykanie też mają sympatie? - Jasne.
- Dasz mi odpowiedź? - Nie wiem, co powiedzieć.
Tak albo nie.
- Pewnie. Mogę być. - Serio?
- Tak. - To cudownie. Muszę pędzić. Cześć.
Witam!
Lizzie! Co tu robisz?
Marta dała mi klucz do starych drzwi.
- Powiedziała, że mi się należy. - Naprawdę?
Mogę przychodzić, kiedy zechcę. Nie będę przeszkadzała?
Ani trochę.
Nigdy nie uważałem, że Marta powinna mieć klucz.
- Nie? - Nie.
- Dlaczego? - To dobra kobieta.
Najlepsza, jaką znam, ale nie nadaje się na opiekunkę klucza.
- Nie nadaje się? - Nic złego o niej nie powiem.
Marta Sowerby budzi mój podziw i szacunek.
- Lubi ją pan? - Tak.
Jak swoją sympatię?
- Jankesi! Walicie prosto z mostu. - Przepraszam. To nie moja sprawa.
- Nie wypytywała cię o mnie? - Nie.
Co to?
Sadzonka z krzewu róży mojej mamy. Lady Mary go przysłała.
Marta powiedziała, że mogę ją tu zasadzić, ale mam obawy.
Słusznie. Nie wiadomo, czy się przyjmie.
Mogę ją wsadzić do doniczki w szklarni?
- Widzę, że masz wprawę. - Tak.
- Klucz może pomóc. - Nie zaszkodzi.
Dlaczego nie chciałaś, żebym się przyznała?
Źeby oszczędzić ci kłopotów. Dostało ci się?
Pewnie. Za to, że się nie przyznałam.
To straszne. Przykro mi.
- Odeślą cię do Ameryki? - Chyba nie.
Co za ulga! Martwiłam się.
Brakowałoby mi ciebie. Musiałabym do ciebie uciec.
Stephen gapi się na ciebie, Lizzie.
Małe dzieci powinny siedzieć cicho, Doris.
Popełniłam straszny błąd.
- Nie masz lekcji, Doris? - Nie.
Chcesz jutro dostać moje pieczywo i masło?
- Poproszę! - To idź stąd i bądź grzeczna.
Stephen się w tobie kocha, ale ty wolisz Roberta.
- Skąd ona wie? - Wszyscy wiedzą.
Stephen poprosił, żebyś była jego sympatią.
- Tak. - Zgodziłaś się.
Co mam zrobić?
Mogę z nim porozmawiać.
Dziękuję, ale muszę załatwić to sama.
Jeśli chcesz.
Świetnie... Ta gaduła powiedziała Robertowi.
Rozchmurz się. Wzbudziłaś w nim zazdrość.
Wiem, że przekazałaś komuś klucz do tajemniczego ogrodu. Tak mówią.
Miałam powody. Ulżyło mi.
Klucz był dla mnie utrapieniem.
Nie obwiniaj się. Ja tu jestem ogrodnikiem.
- Jest ci równie ciężko jak mnie? - Kiepsko ostatnio sypiam.
- Zawiodłem cię. - Ani razu.
Od dzieciństwa ani razu mnie nie zawiodłeś.
- Lizzie! Widziałaś, jak gram? - Nie.
Nigdy nie miałem sympatii, ale chyba powinnaś patrzeć.
Tak mi się wydaje.
Słuchaj, Stephen.
Co do tej sympatii, to nie powinnam była się zgadzać.
Nie chciałam zranić twoich uczuć, bo bardzo cię lubię.
Jako kolegę. Przepraszam, ale muszę być szczera. Zrozum.
Oczywiście...
Byłem bezczelny, że w ogóle cię poprosiłem. Wybacz.
- To ty musisz mi wybaczyć. - Załatwione. Nie mówmy już o tym.
- Nie gniewasz się? Masz prawo. - Ani trochę. Wracam na boisko.
Dziękuję.
Ona cię przysłała?
Nie wie, że tu jestem. Przyszłam zobaczyć, jak się czujesz.
- Dobrze. - Wcale nie. Jesteś wściekły.
Nie dziwię ci się.
Nic nie mów. Nie dam jej satysfakcji.
Nie bój się.
Odkąd panna Sowerby dała jej klucz, zachowuje się jak bogini.
Myśli, że jest za dobra.
Nie dla Roberta.
Mogłaby stracić klucz. Sowa odesłałaby ją do Ameryki.
Wtedy pożałowałaby, że tak cię potraktowała.
Robert, to ja, Lizzie. Nie było cię na kolacji.
Nie bądź taki. Chcę z tobą porozmawiać.
Robert! Jesteś w ogrodzie?
Gdzie jesteś?
O, nie! Jak on mógł?
Kompletnie oszalałaś?
Jak mogłeś zabrać klucz? Strzegł mojej róży.
Nic nie zrobiłem. Przysięgam.
Nie wykradłeś klucza, żeby się tu dostać?
Przeszedłem nad drzwiami Sowerby, tak jak zawsze.
Po co dzisiaj przyszedłeś?
Uciekam stąd. Przyszedłem zebrać myśli. Zwykle jest tu spokojnie.
- Nie możesz uciec. - Dlaczego?
Spójrz.
Nawet jeśli uratujesz swoją różę i cały ogród, co ci to da?
Czy przywróci do życia twoich rodziców? Albo moich?
Pomóż mi uratować ogród.
Nie wiem, co mógłbym zrobić. Nawet, gdybym chciał.
Potrzebuję zaufanego przyjaciela.
- Słyszałeś? - Co?
Muzykę.
Spójrz!
Chcą, żebym tu zasadziła różę mamy.
- Kto? - Zwierzęta, które żyją w ogrodzie.
Co się tu dzieje?
Przyjęłam klucz, ale nie uwierzyłam w ogród, kiedy powinnam.
Teraz wierzę. On uratuje różę mojej mamy.
Spotka cię kolejny zawód, Lizzie.
Ogród ma złamane serce.
- Właśnie to mu dolega. - Co może złamać serce ogrodu?
Musimy się tego dowiedzieć, a potem to naprawimy.
Muszę mieć klucz. Bez niego nic nie zrobię.
Doktor Snoodgrass.
Pisze pod pseudonimem powieści i zna się na śledztwach.
Spójrz. To znowu lis.
Dziwne.
Źyczą nam powodzenia.
Przyniosłam ci herbatę.
W tym tygodniu nie miałem czasu na herbatę. Za dużo pracy.
Właśnie.
Skoro ty nie przyszedłeś, herbata przyszła do ciebie.
To miłe.
Pięknie tu nad jeziorem. Tak romantycznie.
Jesteś dziś radosna.
Radosna? Po prostu wesoła.
- Z jakiego powodu? - Czuję się znacznie lepiej.
Jakby kamień spadł mi z serca.
Ma z tym związek ta jankeska dziewczynka zza oceanu.
Ogród przy niej odżyje.
Mam nadzieję.
- Dobra herbata. - Sama ją zaparzyłam.
- Tak sobie myślę. - O czym?
Jak długo pracujesz w Misselthwaite?
Jakbyś nie wiedziała. Dorastaliśmy razem.
Nie zauważyłem, kiedy zabawa zmieniła się w pracę.
Pół życia. Wciąż mamy drugą połowę, jak Bóg da.
Lepsze pół.
Jeśli się zechce, to z pewnością tak.
Uważasz, że da się to zrobić?
Owszem.
Na przykład we dwoje.
Do czego zmierzasz, Marto?
Czuję się wolna. Jeśli zechcę, mogę opuścić Misselthwaite.
Poza tym terenem jest cały świat.
Odejdziesz?
Tak czy inaczej.
Pewnego dnia wszyscy odejdziemy.
A ty, Will? Co trzymało cię tu przez tyle lat?
Ty.
Gdybyśmy się pobrali i zamieszkali w domku przy Post Road, 24 km stąd,
czy byłoby to dla ciebie odejściem z Misselthwaite?
O szerszym świecie nie marzę.
Koniec lekcji. Dziękuję.
Panie doktorze...
Słucham?
Czy to prawda, że pisze pan kryminały pod zmyślonym nazwiskiem?
- Cóż cię to obchodzi? - Pisze pan czy nie?
To nieprawda.
Piszę zagadkowe powieści,
których akcja dzieje się w Rzymie, w czasach Klaudiusza, a nie kryminały.
Pod swoim nazwiskiem w wersji łacińskiej.
- Pomoże mi pan rozwikłać zagadkę? - Jaką zagadkę?
Ktoś zabrał ze szklarni klucz. Muszę go odzyskać, żeby uratować ogród.
Rozumiem.
Dlaczego musisz go mieć, żeby uratować ogród?
Bo to zaczarowany klucz. Bez niego nic nie zrobię.
Stając przed zagadką ludzkich postępków,
Rzymianie stawiali sobie pytanie: Cui bono? Wiesz, co to znaczy?
- Nie. - Kto na tym skorzystał?
Kto skorzystał?
Kto skorzysta na tym, że ukradziono ci klucz?
Kto może skorzystać na kradzieży klucza?
Nie mam pojęcia.
Złodziej zostałby złapany, gdyby go użył.
Chodziło więc o to, żeby mnie go pozbawić.
Czy myślisz...
- Co? - Nie, to absurd.
Co? Powiedz.
Wiesz, kto moim zdaniem skorzysta?
Geraldine.
To moja przyjaciółka.
Czyżby?
Dobrze, mów.
Namówiła cię, żebyś ukradła klucz, a potem się tego wyparła.
Omal nie odesłano cię do domu.
Kto wie, czy Sowerby nie odeśle cię za to, że go straciłaś?
Nie rozumiem. Jak może mnie nienawidzić i tego nie okazać?
Wymarzyła sobie zawód aktorki. Może udaje lepiej niż myślimy?
- Kto tam? - Lizzie. Mogę wejść?
Proszę.
Jesteś zajęta?
Przeglądam pisma. Źałosne. Najnowsze jest sprzed dziewięciu miesięcy.
Spójrz. Bette Davis. Prawda, że piękna?
Świetna aktorka. Uwielbiam jej postaci.
- Ukradłaś ze szklarni klucz? - Co? Ktoś go ukradł?
Przestań, Geraldine. Mnie nie nabierzesz.
- Oddaj klucz, bo oberwiesz! - Przysięgam, że go nie wzięłam.
Nie żartuję. Muszę mieć klucz, żeby uratować ogród.
Mówię prawdę.
- Namówiłaś Stephena? - Nie wiem, o czym mówisz.
Potrzebuję klucza, Stephen.
Muszę go mieć. Jeśli go nie oddasz, ogród umrze.
Róża mojej mamy też. Daj mi go.
Wrzuciłem go do jeziora.
- Co? - Przed chwilą.
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Zadowolona? Tego chciałaś? - Nie wiedziałam, że go wyrzuci.
Tak bardzo mnie nienawidzisz? Co ci zrobiłam?
Lubię cię i chcę być twoją przyjaciółką, naprawdę.
Dziwnie to okazujesz.
Chciałam mieć przyjaciółkę w Ameryce i uciec do niej,
ale najpierw ty musiałabyś wrócić.
Nie możesz zmuszać ludzi do robienia rzeczy, których nie chcą.
Mylisz się. Mogę. Zawsze mi się udawało.
Nawet, kiedy rodzice żyli. Zawsze kręciłam.
Nie chciałam, żebyś mnie znienawidziła.
Ani ja.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Przepraszam.
Ja też. Naprawdę. Wiem, że już mi nie wierzysz, ale to prawda.
Chciałam być twoją przyjaciółką.
Dobrze, nie wracajmy do tego, ale więcej już nie kręć.
Co teraz?
Nic.
Wrzucił go do jeziora?
Mam ochotę wrzucić tam ich oboje.
- Chciałabym wrócić do domu. - Co? Nonsens!
Uwielbiasz Misselthwaite. Znam cię, Lizzie.
Wszystko popsułam i nie powinnam tu być.
Powinnaś. Tak było ci pisane. Uwierz w to. Uwierz w siebie.
Straciłam klucz!
To tylko rzecz. Nie ma znaczenia. Ważne, co masz w sercu.
Nie wiem, co robić.
Rano dostałam telegram od Lady Mary.
Przyjedzie jutro razem z Lordem Cravenem.
Naprawdę?
Może ona będzie wiedziała, co robić.
Na pewno tak.
Kończysz?
Tak, panno Sowerby. Mam nadzieję, że będzie pani zadowolona.
- Usiądź, Geraldine. - Dobrze.
Jesteś kłamczuchą. Prawda?
Tak.
- Uważasz, że dostałaś nauczkę? - Tak.
- Znów zaczniesz kłamać? - Nie. Obiecuję.
Znowu kłamiesz. Prawda, Geraldine?
Prawda?
Tak mi wstyd. Pewnie pani mną gardzi.
Nie, dziecko.
Twoje kłamstwa zaszkodziły najbardziej tobie samej.
Kłamczucha żyje w zmyślonym przez siebie piekle.
Przekonuje się, że nikt jej nie wierzy, nawet kiedy mówi prawdę.
Jeśli sądzi, że wszyscy kłamią tak jak ona,
nigdy się nie dowie, co jest prawdą.
To gorsza kara niż sprzątanie jadalni.
To nie minie, dopóki nie skończą się kłamstwa. Rozumiesz?
- Chyba tak. - Zrozumiesz, kiedy to przemyślisz.
Przez tydzień będziesz myła podłogę w jadalni.
Da ci to czas na refleksję.
Cześć.
Co robisz?
Szukam starych drzwi, ale nie mogę ich znaleźć.
Marta się myli. Muszę mieć klucz.
Może czas ogrodu dobiegł kresu? Nic nie trwa wiecznie.
To nieprawda. Jeśli tego zechcemy, Tajemniczy Ogród może żyć wiecznie.
Wierzysz w to, ale nie masz pewności. Tego nikt nie wie.
Ja wiem.
Jaki masz dowód?
Słyszysz?
Nie.
To rudzik.
Dzieci się bawią.
Chodź.
Nie pytajcie, po co. Chodźcie!
Za mną!
Poszukajmy drzwi.
To nie te.
Jeszcze raz dookoła.
Rudziku! Lisie! Tajemniczy Ogrodzie!
Przyszliśmy się pobawić. Gdzie jesteście?
Skłamałeś. Jednak nie wrzuciłeś klucza do jeziora.
Wrzuciłem. Nie kłamię.
Jestem opiekunką klucza i mówię wam: Bawcie się!
Wiem, dlaczego ogród miał złamane serce.
Dzieciom nie było wolno się w nim bawić.
- Lizzie! - Lady Mary! Miło znów panią widzieć.
Cała przyjemność po mojej stronie. To mój mąż, Sir Colin.
Witam.
Widzę, że ogród odżył.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Bóg mi świadkiem, że jeszcze rano był taki, jak pisałam w liście.
Prawda, Will?
Szczera prawda. Myślałem, że ogród zmarnieje.
Może Lizzie to wyjaśni?
Wpuściłam dzieci, chociaż to wbrew zasadom.
Czułam, że tak trzeba.
Teraz rozumiem.
Myliłam się. Przecież to dziecięcy ogród.
Chyba o tym zapomniałam.
Proszę.
Powiedziała pani, że klucz nie jest ważny i muszę uwierzyć w siebie.
Miała pani rację.
Proszę przyjąć pierwszą różę.
Nie mogę. Ten zaszczyt należy się Lady Mary.
Róża jest twoja, Marto.
Oby była pierwszą z wielu. Dziękuję, Lizzie.
Oddaję klucz.
Nie jest już mój. Teraz należy do ciebie, Lizzie.
Zostawię go w drzwiach, żeby każdy mógł wejść.
Odwiedź www.NAPiSY.info